تبلیغات
"وبلاگ رسمی سید مهدی ذاکر" - اشعار ولادت امام حسین (ع)
 
"وبلاگ رسمی سید مهدی ذاکر"
درباره وبلاگ


"وبلاگ رسمی سید مهدی ذاکر"
.
سید مهدی ذاکر چهارم بهمن سال 1360 در تهران در خانواده ایی ساده و مذهبی متولد شد و رشد یافت. او در دانشگاه جامع مدرک لیسانس مدیریت برنامه ریزی را اخذ کرد. از فعالیت های مذهبی سید مهدی ذاکر می توان فعالیت در بسیج محل و وزارت نفت را نام برد.سیدمهدی ذاکر مداحی را نزد حاج محمدرضا طاهری آموخت و هم اکنون تنها به خاطر عشق و ارادتی که به اهل بیت دارد به مداحی می پردازد و ذاکر اهل بیت است...
::.این وبلاگ توسط ادمین اداره می شود.::

مدیر وبلاگ : شیرین صفری
مژده ای دل که دگر سوم شعبان آمد

پیک شادی ز بر حضرت جانان آمد

مژده ای دل که برای دل غمدیده ما

هدهد خوش خبر از نزد سلیمان آمد

خیز ای دل تو بیارای کنون بزم طرب

که دگر موسم اندوه به پایان آمد

مطربا نغمه نو ساز کن و پای بکوب

که به ما مژده وصل شه خوبان آمد

ساقیا باده بده خود بنما سرمستم

زان می‌ای کو به تن خسته ما جان آمد

ظلمت و تیرگی شام الم رفت کنون

روز شادی شد و خورشید فروزان آمد

غنچه‌ی دهر در این روز بخندید دگر

که به بستان علی نوگل خندان آمد

عطر پاشید به بستان که همه عطرآگین

سمن و یاسمن و سنبل و ریحان آمد

بلبل از لب به ترنم بگشاید نه عجب

که به گلذار نبی بلبل خوش خوان آمد

گوهری از صدف بحر کرم گشت عیان

که به توصیف رخش لولو مرجان آمد

نور حق جلوه به برج شرف زهرا کرد

بین به این نور که این گونه درخشان آمد

وه چه روزی است مبارک ز قدوم شه دین

موسم مغفرت و رحمت یزدان آمد

روز فرخنده میلاد حسین ابن علی(ع)

مژده‌ی خامُشی آتش نیران آمد

باعث کون و مکان منشاء ایجاد حسین

که وجودش به جهان مفخر انسان آمد

مظهر ذات خدا سبط رسول دو سرا

نور چشمان علی آن شه مردان آمد

حیف و صد حیف که در واقعه کرب و بلا

بر تن خسته او ظلم فراوان آمد

بر سر عهد و وفا در ره معشوق نگر

خود فدا کرد که سالار شهید آن آمد

ای غلامان اگرت بار گنه سنگین شد

غم مخور چونکه حسین شافع عصیان آمد


سایر اشعار در ادامه مطلب...
مرا با عشق عترت زاده مادر

مرا شیر مَحبت داده مادر

نباشد لَنگ در محشر كُمیتم

كه من از دوستان اهلبیتم

شدم از خردسالی بی اراده

ارادتمند، بر این خانواده

سر این سفره عمری ریزه‌خوارم

ولینعمت بجز ایشان ندارم

خدا داند كه بر ایشان چه داده‌ست

كه خود هم عاشق این خانواده‌ست

چُنان كعبه سیه‌پوش حسینم

غلام حلقه در گوش حسینم

مرا جز عشق او سرمایه‌ای نیست

به سر جز سایه‌ی او سایه‌ای نیست

نه هر اهل دلی دلداده‌ی اوست

كه مستی‌ها همه از باده‌ی اوست

گر اینجا مرثیت‌خوان حسینم

در آنجا هم سر خوان حسینم

بدو وابسته باشد تار و پودم

و زو باشد همه بود و نبودم

چو اینجا انتسابم با حسین است

به فردا هم حسابم با حسین است

خوش آن عاقل كه شد دیوانه‌ی او

كِشد مرغ دلش را دانه‌ی او

دلم را اشك عشقش شستشو داد

مرا در چشم مردم آبرو داد

دلی را كآتش عشقش فروزد

یقین دارم كه در دوزخ نسوزد
***************
جعد مشکین طره عنبر گشا دارد حسین

حُسن یکتا را ببین زلف  دو تا دارد حسین

شورش امکان اگر طرح محیط دهر ریخت

بر دو عالم سایه بال هما دارد حسین

نیست بی عشق حسینی ذره ای در ذات دهر

در حقیقت تکیه بر ارض و سما دارد حسین

می کند هر قطره اش ایجاد گلزار شهید

دست همت بر سر شاه و گدا دارد حسین

ای طبیعت مردگان غوغای محشر بر کنید

چون به خاک قربتش آب شفا دارد حسین

جنس مردان خدا را از شهادت باک نیست

در کف پای جنون رنگ حنا  دارد حسین

خیمه هل من معین را لشکر امداد کو؟

تا قیامت برکف بانگ رسا دارد حسین

عالم از اوغوطه در طوفان خون خواهد زدن

بحر اگر توفد به وسع دیده جا دارد حسین

سیر این وادی نما در خویشتن گر عارفی

خویشتن هم زانکه شوق کربلا دارد حسین

"احمد" از خُمخانه شاه شهیدان مست شد

بی دلان عشق را زیرا هوا دارد حسین

***************
پرده چون ماه من از چهره تابنده گشود                      ماه رویان جهان را ز دل آرام ربود

    حوریان گو که بریزند ز دامن اشک‌ها مشک               قدسیان گو که بسوزند به مجمرها عود

    عاشقان گو که به صد عزت و اجلال رسید                 موکب خسرو خوبان که بر او باد درود

     سومین روز ز شعبان چون برآمد خورشید                  سومین شمس ولایت ز افق چهره گشود

    روز میلاد همایون حسین ابن علی است                   باد بر خلق جهان مقدم پاکش مسعود

    میوه باغ رسالت، مه ایوان جلال                                وارث تاج ولایت، شه اقلیم وجود

    مظهر عزت و آزادگی و فضل و کمال                          آیت غیرت و مردانگی و رحمت و جود

    صولت حیدری از چهره پاکش پیداست                       جلوه احمدی از نور جمالش مشهود

    سینه گنجینه الطاف و عنایات و کرم                          چهره آیینه آیات خداوند ودود

    عصمت از فاطمه آموخت، شجاعت ز علی                 صبر و احسان ز حسن، حُسن خصال از محمود

    شاهکاری قلم لطف خداوند کشید                            که بدین جامه ناچیز محال است ستود

    همچو یوسف چو قدم بر سر بازار گذاشت                 ماه مجلس شد و بر رونق بازار افتاد

    کیست این کوکب تابان که پی تهنیتش                       از طربخانه افلاک رسد بانگ سرود

    کیست این غنچه خندان که زانفاس خوشش              هر دم آید ز فضا بوی خوش عنبر و عود

    کیست این لاله خونین که زهفتاد و دو داغ                  به فلک می‌رود از آه دل سوخته دود

    این حسین است که از مهر جهان افروزش                  محو خورشید جمالش شده ذرات وجود

    این حسین است که لطفش کند آزاد ز بند                  ملکی را که ز درگاه خدا شد مردود

    این حسین است که در پیشگه حضرت حق                 گاه در حال قیام است و گهی حال قعود

    عاشقان را چو فتد دیده بر آن تربت پاک                       اشک اندوه و غم از دیده روان است چو رود

    نیست جز درگه او اهل ولا را مأمن                             نیست جز کعبه او اهل صفا را مقصود

    کرم و منزلتش را نبود هیچ شمار                               شرف و مرتبتش را نبود هیچ حدود

    کس به جز میوه توحید از آن شاخ نچید                        کس به جز نکته توحید از آن لب نشنود

    جلوه چون کرد در آفاق تجلی حسین بن علی              ظلمت کفر ز آئینه اسلام زدود

    شام تاریک دلان شد ز فروغش روشن                         کاخ بیدادگران شد ز قیامش نابود

    چون گدا جبهه بر آن درگه شاهانه بسای                      که در آن بارگه افکنده شهان سر به سجود

    خسروا خسته دلان را به نگاهی بنواز                          که بود عاشق مسکین به نگاهی خشنود

    چون رسا کوی سعادت ز جهان برد کسی                     که ره دوستی آل علی(ع) را پیمود
***************
 آفتابی که چنین چهره تابان دارد                            صد چو مه عاشق سرگشته و حیران دارد

    پرچم سلطنت عشق برافراشت شهر                  کز شرف خاک درش فخر به کیهان دارد

    آمد آن موکب مسعود که در عرصه عشق             شهسواری است که دل داده، فراوان دارد

    آفتابی ز سرا پرده عصمت بدمید                          که مه از شرم رخش سر به گریبان دارد

    مرد میدان شجاعت، آن شیر ولی                         که نه اندیشد ز شمشیر و ز پیکان

    سوی جانان برود سوخته جان هر که ز شوق          سر نهد بر کف و تقدیم به جانان دارد

    عاشقان را دهد از جلوه معشوق نوید                    زین تبسم که به لب آن گل خندان دارد

    عید میلاد حسین نور دو چشمان علی است          آن که بر چهره دو صد آیت یزدان دارد

    شمع تابنده حق اوست که مشکات وجود               جلوه از تابش آن شمع، فروزان دارد

    پی‌فرمان مطاعش فلک حلقه به گوش                   حکم بر دیده نهد گوش به فرمان دارد

    جبهه ساینده ملائک به در بارگهی                          که چو جبرئیل امین صاحب و دربان دارد

    مادر دهر نزاده است و نزاید چو حسین                   رادمردی که نشان از شه مردان دارد

    چشمه رحمت حق اوست که با دشمن و دوست     کرم و لطف و جوانمردی و احسان دارد

    هر که در سایه آن سرو جنان رخت کشید                کی دگر آرزوی روضه رضوان دارد

    خسرو کون و مکان اوست که بر سر ز ازل                تاج فرماندهی عالم امکان دارد

    بلبل گلشن حق اوست مگر لعل لبش                     که چو خوش نغمه داودی قرآن دارد

    قصه عشق و فداکاری و جانبازی اوست                  داستانی که نه آغاز و نه پایان دارد

    بشکفد با رخ خندان چو گل از فیض دمش                 هر که در ماتم او دیده گریان دارد

    روی هفتاد و دو ملت ز اذل تا ابد است                     سوی آن کعبه که هفتاد و دو قربان دارد

    گر چه هر خامه در اوصاف رخش سفت ولی             جلوه کی ران ملخ نزد سلیمان دارد

    خسروا چهره مپوشان ز گدایان که رسا                     نکشد دست ز دامان تو تا جان دارد

    خواهد این جامه که در تهنیت مقدم توست              عرضه بر درگه سلطان خراسان دارد
***************
ابد والله یازهرا ما ننسا حسینا

غوطه ور در گناه و عصیانم

تو ولی كشتی نجات هستی

گرچه من تلخ و شورم اما تو

عسلی، شاخه ی نبات هستی

***

رفته قنداقه ات به عرش امشب

فطرس از مقدمت شده خوشحال

نخ قنداقه ات شفای ملك

تو كجا و كجا تهِ گودال؟

***

من برای تولدت ارباب

دوست دارم كه پیرهن بخرم

تو هنوزم بی كفن هستی

باید امروز یك كفن بخرم

***

گرچه میلاد توست اما هست

در دلم حرفهای خواهر تو

لحظه ای كه رسید در گودال

پیكر انداخت روی پیكر تو

***

گفت من بمیرم ای مظلوم

چه كسی منع ِ چاره ات كرده؟

بی كفن یوسفم در این صحرا

چه كسی پاره پاره ات كرده؟

***

پیكرت زیر نیزه در گودال

مورد حمله و تهاجم شد

در هیاهوی دست و پا زدنت

ناگهان دست و پای من گم شد

***

قتلگاهت برو بیایی شد

تا یكی رفت دیگری آمد

عاقبت ماند پیكری عریان

قاتلی رفت خواهری آمد

***

یك نفر پنجه بین گیسویت

یك نفر میكشید عبایت را

دیدم از دردِ خنجری كهنه

میكشیدی به خاك پایت را

***

نَه زره ،نه عبا ، نه عمامه

نه لباس و نه پیرهن داری

چقدر نیزه رفته در تن تو

رَختِ نیزه مگر به تن داری؟

***

یا اخا، یا غریب، یا مظلوم

چه كسی نیزه در گلویت كرد؟

از عقب میكشید مویت را

بی حیایی كه پشت و رویت كرد

***

به من از زیر نیزه در گودال

خاطرم هست دست تكان دادی

چه خداحافظی ِتلخی بود

چه غریبانه تشنه جان دادی

***

از ترك های این لبت پیداست

چند روزی بدون آب هستی

سایبان همیشه بر سر من

تو چرا زیر آفتاب هستی؟

***

نیزه ها را هرآنچه میگویم

از تنت دست بر نمیدارند

چكمه ها در درون گودال از

دهنت دست بر نمیدارند

***

راه و رسم برادری این بود؟

خواهرت را ز خود جدا كردی

بین ِاین چشم های هرزه چطور

دلت آمد مرا رها كردی
***************
باز از عرش غزل های مرا آوردند

شیشه ناب عسلهای مرا آوردند

باز آغوش در آغوش دلم را بردند

طعم شیرین بغل های مرا آوردند

باز "هم هیئتیان "من و جشن ارباب

باز هم بچه محل های مرا آوردند

باز هم کرببلا ، عشق ، زیارت ، ارباب

باز هم خیر العمل ها ی مرا آوردند

آنطرف وسعت من عرش حسین است ولی

این طرف حداقل های مرا آوردند

 

وسعت روز مرا روز جزا می آرند

چون مرا از سفر کرببلا می آرند

 

ناز این آینه پنج تنت کشته مرا

ناز زهرا و علی و حسنت کشته مرا

از عقیق یمنت زیر زبانم بگذار

جلوه ی سرخ عقیق یمنت کشته مرا

سجده بر نیزه تو روح مرا بالا برد

بخدا شیوه عاشق شدنت کشته مرا

دلبری کرده مرا پیرهن سبز حسن

منتها سرخی این پیرهنت کشته مرا

تو همان اشک منی؛ می روی و می آیی

که همین رفتن و این آمدنت کشته مرا

 

تو همان کشته ی عشقی که جهان خرم از اوست

عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

 

بین اسماء خدا اسم شما شیرین تر

با شما خواندن اسماء خدا شیرین تر

چهارده چشمه شیرین شفا هست ولی

بخدا دست شما هست شفا شیرین تر

آی حاجی به غم زمزم ما لب تر کن

که به والله بود زمزم ما شیرین تر

سعی در کعبه شش گوشه نمودم اما

نچشیدم به جز این سعی و صفا شیرین تر

مانده ا م تا که در خانه اتان پیر شوم

چون بود میوه این کرببلا شیرین تر

 

میوه کرببلا خون شهید است شهید

عشق یک عالمه مدیون شهید است شهید

 

تو که یک گوشه ی چشمت غم عالم را برد

نم اشکت گنه حضرت آدم را برد

از بهشت تو چه گوییم که از روز ازل

روضه ات را که خدا خواند؛ جهنم را برد

شیشه عطر شما در دل آدم که شکست

عطر انفاس بهشتت دل آدم را برد

هر که از کرببلا رفت محرم را باخت

هر که در کرببلا ماند محرم را برد

زمزم کعبه پس از کرببلا شیرین شد

اشک ششماهه تو شوری زمزم را برد

تو که رفتی بخدا چادر خیمه افتاد

و سپس باد جفا معجر مریم را برد

کینه های عرب از بدر و حنین و احدت

ساربانی شد و انگشتر خاتم را برد

 

آه انگشتر تو دست جسارت افتاد

بعد از آن پیرهنت نیز به غارت افتاد



نوع مطلب : امام حسین(ع)، اشعار مذهبی، 
برچسب ها : امام حسین، ولادت، تولد، میلاد، شعر، اشعار، مهدی ذاکر،
لینک های مرتبط :
نظرات ()
سه شنبه 31 مرداد 1396 08:17 ق.ظ
Great post. I was checking constantly this weblog and I am inspired!

Extremely helpful info particularly the closing phase :
) I deal with such information much. I was looking for
this particular information for a long time. Thank you and best of luck.
جمعه 8 اردیبهشت 1396 09:20 ق.ظ
If some one desires expert view concerning running a blog after that i suggest him/her to visit this website, Keep up the pleasant work.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
پخش زنده حرم